ผู้กำกับวัย 23 ปีที่เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย ยังอาศัยอยู่บ้านกับแม่และยาย เธอขัดขืนต่อต้านคนรุ่นก่อน แต่ขณะเดียวกันก็พยายามทำความเข้าใจช่องว่างระหว่างวัย เธอโกรธและตั้งคำถามต่อความคาดหวังที่คนในครอบครัวมีต่อเธอในฐานะผู้หญิง (เช่น การแต่งงานและมีลูก) ขณะเดียวกันก็พยายามไขว่คว้าหาความหมายของ “ความรักที่แท้จริง” ไปด้วย ผู้หญิงทั้งสาม—เธอ แม่ และยาย—ต่างถ่ายทอดความรักและความเกลียดที่มีต่อกันอย่างรุนแรงราวกับระเบิด ในผลงานการแสดงของเธอเอง ผู้กำกับใช้ร่างกายของตนเป็นสื่อฉายภาพของแม่ เปลี่ยนเรื่องรักที่สูญหายให้กลายเป็นจุดกระโดด สะบัดตัวออกจากจอราวกับจะตะโกนออกมาสุดเสียง